नकुल गुप्ता। वीरगन्ज । चन्द्रमाको उज्यालो, जस्तो कुनैको दिलको गहिराईमा लुकेको एक कथा, सबै कुरा शान्तिमा हराइसकेको थियो। रातको समय थियो, र हरेक कुरा आफ्ना रङ्ग बदल्दै थिए। हामि र ऊ, दुबै एकअर्कासँग, यस शान्तिमा हराइरहेका थियौं। हरेक कदममा, हरेक पलमा, केवल एकअर्काको साथ थियो।
सडकको किनारमा, केवल हामी र ऊ थियौं। जहाँ संसारका सबै रङ्ग धुन्धलिएका थिए, त्यहाँ केवल चाँदनीको उज्यालो थियो, जुन हाम्रा अनुहारमा परिरहेको थियो। त्यो रात केही अलग थियो—न कुनै आवाज थियो, न कुनै समस्या थियो। केवल हामी र ऊ, हातमा हात, केवल अघि बढिरहेका थियौं।
त्यो रात, चन्द्रमा आफ्नै पुरानो उज्यालोबाट हाम्रा साथ थियो। यसको चमकमा केहि विशेष कुरा थियो—जस्तो संसारको सबै दुःख त्यस रातमा लुकेको थियो। हाम्रा कुरा कहिल्यै सक्दैनथे, किनकि हरेक पल नयाँ बाटोमा लैजाँदै थियो, र हरेक पलमा केहि नयाँ थियो।
जसरी-जसरी हामी अगाडि बढिरहेका थियौं, त्यसरी-त्यो हामीका कुरा अझ गहिरा हुँदै थिए। जीवनको यात्रामा हामीले सिकेका थियौं कि हरेक पलमा माया नयाँ रङ्गको हुन्छ। र त्यो रात, हरेक बाटो, हरेक पल, हाम्रो लागि केही विशेष थियो।
कथाहरूको सिलसिला जारी रह्यो, र चन्द्रमा हाम्रो साथ थियो, सबै कुरा हेरिरहेको। न त ती बाटोहरू कहिल्यै सकिए, न हाम्रा कुरा। केवल हामी, ऊ, र चाँदनी रात।
र यथार्थमा, त्यो रात कहिल्यै पुरानो हुने छैन, किनकि त्यो लम्हा हाम्रो दिलमा सधैँको लागि बसि गयो थियो। हाम्रो संसार, हाम्रा कुरा, र त्यो चाँदनी उज्यालो—सबै कुरा आफ्नै जस्तो थियो, आफ्नै थियो।
